کربن

کَربُن (Carbon) عنصر شیمیایی نافلز با نماد C، عدد اتمی 6 و عدد جرمی 12 است. نقطۀ ذوب آن 3 550 درجۀ سلسیوس ((°C است. کربن سه ایزوتوپ C12،C13 و C14 دارد. در سال 1961 م، ایزوتوپ کربن 12 به‌عنوان شاخص استاندارد برای اندازه‌گیری جرم اتمی سایر عنصرها به‌جای اکسیژن انتخاب شد. کربن 14 رادیواکتیو است و در تاریخ‌نگاری رادیوکربنی از آن استفاده می‌شود که با آن می‌توانند تاریخ مرگ موجودات را در دوره‌های گذشته حدس بزنند.

کبالت

کُبالت (Cobalt) عنصری است شیمیایی، با نماد Co. این عنصر در گروه نهم جدول تناوبی عنصرها قرار دارد. عدد اتمی آن 27 و عدد جرمی آن 9332/58 است. نقطۀ ذوب کبالت 1495 و نقطۀ جوش آن 2908 درجۀ سلسیوس (C°) است. چگالی این عنصر در دمای C°20، 9/8 گرم بر سانتیمتر مکعب است.

کائوچو

کائوچو ماده‌ای است با قابلیت ارتجاعی زیاد که هوا را در خود نگه می‌دارد، مانع انتقال رطوبت می‌شود و جریان الکتریسیته را از خود عبور نمی‌دهد. کائوچوی طبیعی از شیرابۀ نوعی درخت نواحی گرمسیری و کائوچوی مصنوعی از نفت خام و الکل به‌دست می‌آید.

کاتالیزور

کاتالیزور ماده‌ای است که سرعت واکنشهای شیمیایی را افزایش می‌دهد و در پایانِ واکنش بی‌تغییر می‌ماند. آنزیمها کاتالیزورهای شیمیایی طبیعی هستند که در بسیاری از واکنشهای شیمیایی بدن دخالت دارند.

قیر

قیر مادۀ معدنی (هیدروکربنی) سیاه و چسبنده‌ای است که بیشتر از عناصر هیدروژن و کربن و به مقدار جزئی از نیتروژن، گوگرد و اکسیژن تشکیل شده است. قیر در دمای معمولی جامد است، اما بر اثر گرما نرم می‌شود. نقطۀ جوش آن 500 درجۀ سلسیوس (C°) است. قیر در برابر رطوبت بسیار نفوذناپذیر و در برابر بسیاری از املاح و اسیدها مقاوم است. این ماده در بیشتر انواع نفت خام وجود دارد و در جاده‌سازی، رنگ‌سازی و به‌عنوان عایق رطوبت به‌کار می‌رود.

قندها

قندها یا هیدراتهای کربن(CH2O) یکی از فراوان‌ترین ترکیبات آلی پیکر موجودات زنده هستند. قندها از کربن، هیدروژن و اکسیژن به نسبت یک مولکول کربن، یک مولکول اکسیژن و دو مولکول هیدروژن تشکیل می‌شوند. قندها مهم‌ترین منبع تأمین و ذخیرۀ انرژی جانداران‌اند و همچنین در ساختمان سلولی موجودات زنده به‌ویژه گیاهان نقش دارند. قندها را، که طی فرایند فتوسنتز در گیاهان سبز ساخته می‌شوند، به مونوساکاریدها، دی‌ساکاریدها و پلی‌ساکاریدها تقسیم می‌کنند.