کُمونیسم

کُمونیسم نظریه‌ای اقتصادی ـ سیاسی است که براساس جهان‌بینی کارل مارکس، فیلسوف و اقتصاددان آلمانی، و فریدریش اِنگِلْس، سوسیالیست انقلابی و نویسندۀ آلمانی، در قرن نوزدهم میلادی مطرح شد و بنیان یافت. این نظریه به رَدِ مالکیت خصوصی بر وسایل تولید و اموال عمومی می‌پردازد و ایجاد جامعه‌ای موزون و برابر را براساس مالکیت عمومی و برخورداری همگان از سود سرمایه میسر می‌داند.

اِسکِناس

اِسکِناس پول کاغذی هر کشور است که به‌وسیلۀ بانک مرکزی با اجازۀ دولت چاپ و منتشر می‌شود و پذیرش و استفاده از آن در دادوستدها برای همۀ مردم آن کشور اجباری است. روی هر قطعه اسکناس ارزش آن و نام بانک یا کشوری که آن را منتشر کرده است، نوشته می‌شود و رئیس کل بانک مرکزی و وزیر امور اقتصادی و دارایی یا مسئولان مالی دیگر آن کشور با امضای خود اعتبار آن را گواهی می‌کنند. برای پیشگیری از چاپ بی‌اجازه یا جَعل اسکناس، آن را روی کاغذ مخصوص اسکناس، که معمولاً در آن رشته‌های ابریشم یا پلاستیک کار گذاشته شده است، چاپ می‌کنند.

اِسراف

اِسراف واژه‌ای است عربی به‌معنای زیاده‌روی در مصرف. قرآن اسراف را کاری زشت می‌شمارد و در آیه‌های بسیاری، مانند آیۀ 67 سورۀ فُرقان، آیۀ 9 سورۀ اَنبیاء، آیۀ 127 سورۀ طٰهٰ، آیۀ 31 سورۀ اَعراف و آیۀ 141 سورۀ اَنعام به مسلمانان هشدار می‌دهد که از اسراف بپرهیزند. اسراف ممکن است در خوردن و آشامیدن، مصرف آب و برق و سوخت، بهره‌برداری از منابع حیوانی و گیاهی و معدنیِ زمین و مانند آنها باشد.

اَرز

اَرز پول کشورهای خارجی است در کشوری دیگر، مانند روپیۀ هند، دُلار ایالات متحد امریکا، یِن ژاپن و یورو حوزۀ اتحادیۀ اروپا در ایران، یا ریال ایران در کشورهای دیگر. ارز وسیلۀ دادوستد میان کشورهاست.

اتحادیۀ صِنفی

اتحادیۀ صِنفی گروهی سازمان‌یافته است از افراد یک صِنف که پیشه و کار همسان دارند، مانند کارگران یک رشتۀ صنعتی یا دارندگان شغل یا حرفه‌ای خاص که برای حفظ حقوق مادی و معنوی اعضای صنف پدید می‌آید. کوشش در راه تعیین دستمزد یا سود مناسب، تعیین مدت زمان کار روزانه متناسب با نوع کار، بهبود محیط و شرایط کار، فراهم کردن امنیت شغلی، گسترش بازار کار، تأمین خدمات رفاهی و بهداشتی و حقوق دورۀ بیماری و ازکارافتادگی برای اعضای صنف از جمله هدفهای هر اتحادیۀ صنفی است. سبب پیدایش اتحادیۀ صنفی آن است که تک‌تک افراد یک صنف، به‌تنهایی، نمی‌توانند در برابر کارخانه‌داران ، کارفرمایان، بازرگانان بزرگ و گاه دولت از حق خود دفاع کنند. از‌این‌رو، افراد یک صنف در سازمانی گرد هم می‌آیند و برای رسیدن به خواسته‌های خود همفکری و همکاری می‌کنند. اتحادیۀ تراشکاران، اتحادیۀ پسته‌کاران، اتحادیۀ تاکسی‌رانان، اتحادیۀ نانوایان، اتحادیۀ حلبی‌سازان و اتحادیۀ کامیون‌داران نمونه‌هایی از اتحادیه‌های صنفی در ایران هستند. گاهی به‌جای کلمۀ اتحادیۀ صنفی، واژۀ سَندیکا، که واژه‌ای فرانسوی است، به کار برده می‌شود.