مُستشارالدوله، میرزا یوسف (1239-1313 ﻫ ق) دولتمرد نواندیش و نویسندۀ ایرانی دورۀ ناصرالدین شاه قاجار است. او از نخستین کسانی است که دربارۀ اهمیت حاکمیت قانون در ایران سخن گفته است. رسالۀ یک کلمه او نقشی مؤثر در اندیشۀ قانون‌خواهی و لزوم تأسیس عدالتخانه در انقلاب مشروطیت داشت.

نگاه کنید به متوازی الاضلاع

مَستوره کردستانی (ماه شرف‌خانم، 1264-1220 ﻫ ق) شاعر و تاریخ‌نویس ایرانی است. تاریخ اردلان اثر مهم اوست.

مُستوفی‌المَمالک، میرزا حسن (1311-1253 ﻫ ش /1351-1292 ﻫ ق) از دولتمردان دورۀ قاجاریان و اوایل دورۀ پهلوی است. او وزیر مالیه، وزیر جنگ و نمایندۀ مجلس بود و بارها نخست‌وزیر شد. آغاز جنگ جهانی اول (1914-1918 م) و اعلان بی‌طرفی ایران از وقایع مهم دورۀ صدارت مستوفی‌الممالک است.

مُستوفی، احمد (1291-1372 ﻫ ش) جغرافیدان ایرانی و بنیان‌گذار مؤسسۀ جغرافیا در دانشگاه تهران است. او نخستین پژوهشگر ایرانی است که به روش علمی دربارۀ بیابانهای ایران، به‌ویژه دشت لوت، پژوهش کرده است.

مُزارِعه در اصطلاح فِقه و حقوق اسلامی، نوعی عقد است بین دو نفر که یکی از آنها زمین خود را برای مدتی معین در اختیار دیگری می‌گذارد تا در آن زراعت (کشاورزی) کند، سپس محصول را به نسبتی معین میان خود تقسیم می‌کنند. مالکِ زمین را مُزارِع و کسی را که زراعت می‌کند، عامل می‌نامند.