مُزارِعه در اصطلاح فِقه و حقوق اسلامی، نوعی عقد است بین دو نفر که یکی از آنها زمین خود را برای مدتی معین در اختیار دیگری میگذارد تا در آن زراعت (کشاورزی) کند، سپس محصول را به نسبتی معین میان خود تقسیم میکنند. مالکِ زمین را مُزارِع و کسی را که زراعت میکند، عامل مینامند.
